Ace Combat 8: Wings of Theve – Live-Action-Prequel angekündigt

Bandai Namco hat ein Live-Action-Prequel zu Ace Combat 8: Wings of Theve in Aussicht gestellt. Sämtliche Details dazu lesen wir in der Pressemitteilung: Bandai Namco Entertainment Europe kündigt heute HOUR ZERO an, ein Live-Action-Prequel zur Geschichte von ACE COMBAT 8: WINGS OF THEVE. Mit Josh Holloway (Lost, Yellowstone), Brandon Routh (Superman Returns) und Tamlyn Tomita (Cobra Kai) in den […]

Toen ik een klein meisje was, vond ik het heerlijk om in te breken in de kamer van mijn grote broer. De inbraak was niet bepaald James Bond-stijl; het kostte alleen de nagelschaar van de familie in het deurslot om het slot open te maken en toegang te krijgen tot de geheimen van de slungelige tiener, waarvan hij zo lief geloofde dat ze onaangeroerd zouden blijven terwijl hij op school was. Onder zijn bed lagen twee plastic dozen: één met naakte vrouwen die blijkbaar met het nieuws te maken hadden, want er stond 'Report' op de voorkant, en de andere was een heilige graal onder stripboeken. De naakte dames interesseerden me totaal niet, maar de stripdoos was mijn kattenkruid, en ik lag daar op zijn muffe tapijt in de sombere jaren zeventig-kleuren, bladerend zo lang als ik durfde, omdat ik wist dat hij elk moment thuis kon komen.

De graphics zijn prachtig kleurrijk.

Een van mijn absolute favorieten, naast Kuifje, was een andere Belgische strip over een katachtig wezen met een lange staart genaamd Marsupilami. Ik denk dat er slechts ongeveer tien nummers zijn gepubliceerd, maar die werden na mijn uitbarsting goed gelezen. Ik probeerde zelfs op zijn naam te stemmen toen we een naam kozen voor de eerste hond van de familie, maar ik werd duidelijk overstemd, dus ja, Marsipansalami betekent veel voor mij.

Toen er een kans kwam om een spel gebaseerd op Marsupilami te recenseren, greep ik die aan. Daarom zit ik de afgelopen week aan mijn stoel gekluisterd, koortsachtig bezig om zoveel mogelijk door te komen voor de release.

Dit zijn de iets irritantere vijanden die onoverwinnelijk zijn en die je simpelweg moet vermijden.

Wat voor soort spel is dit, behalve dat het onmogelijk uit te spreken is? Het spel is ontwikkeld door Ocellus Studios, die ons onlangs The Smurfs: Dreams en Marsupilami Hoobadventure hebben gebracht, en het is een volledig 2D-platformer. Voor mij duurde het niet veel meer dan een paar minuten spelen om te beseffen dat het een warme, nostalgische omhelzing biedt die doet denken aan spellen als Donkey Kong Country met een vleugje Rayman, en dat, dames en heren, is geen slechte zaak.

De steden doen duidelijk denken aan gezellige straten in Zuid-Amerika als je de kleurrijke huizen ziet.

De graphics zijn zo kleurrijk en heerlijk als een platformer hoort te zijn, en de omgevingen zijn ongelooflijk aangenaam voor het oog, waardoor je wilt doorgaan om meer te zien. De werelden zijn precies zoals je ze zou willen, variërend van kleurrijke jungles en gezellig stadsleven met druk verkeer tot met sneeuw bedekte heuvels. De achtergrondmuziek is aanstekelijk en zoet, en blijft in je hoofd hangen. Het past perfect bij de levels. Waar gaat het spel dus over? Het land Palombia – dat alarmerend veel op Colombia lijkt – is binnengevallen door een bende stoere jongens en hun handlangers, en ze houden het land nu gevangen door de geluiden van hardrock, maar ook jazz, electro en disco, die elke Marsupilami kunnen doen verlangen zichzelf te verdrinken in het dichtstbijzijnde water.

Een van mijn favoriete nummers. Wie houdt er nou niet van om constant achtervolgd te worden door een trein?

Iedereen weet dat Marsupilamis graag wat hete salsa-beats willen om hun staart op te wiebelen! Het kost niet meer dan een snelle blik op de eerder genoemde harde rockbaas om te beseffen dat de ontwikkelaars een beetje fan zijn van Iron Maiden, want hij is een exacte kopie van Eddie the Head, wat heerlijk is om te zien. Er zijn drie speelbare personages in het spel - Twister, Hope en Punch - en ze hebben allemaal hun eigen sterke punten; op elk level kun je kiezen om te wisselen tussen twee specifieke personages. Twister is een genie in draaien en zweven; Hope kan dubbel springen en door bepaalde obstakels vliegen; en Punch kan transformeren in een paarse stuiterende bal die van spikes kan stuiteren zonder in een gehaktbrood te veranderen.



Je kunt niet alleen alleen spelen en twee personages combineren in de levels, maar je kunt ook coöp spelen met iemand van wie je houdt om ruzie mee te krijgen. Helaas had ik geen vrienden bij de hand, dus ik heb het spel nog niet in coöp-modus geprobeerd, al kan ik me niet voorstellen dat het minder leuk zou zijn met een vriend aan je zijde. Als singleplayer-avontuur is het spel briljant vermakelijk en vol geheimen die je makkelijk mist. En zoals in alle platformers moet je dingen verzamelen, wat in dit geval fruit en muzikale noten zijn die je moet meenemen op het geluid van vrolijke melodieën.

Een dojo waar tijd essentieel is en waar je moet oppassen wat je zegt.

Bovendien verzamelen we niet zomaar om het te verzamelen; we verzamelen omdat fruit en muzieknoten hard valuta zijn als je meer levels en bazen wilt ontgrendelen. Het is makkelijk om een beetje te beven als je ziet hoeveel fruit soms nodig is om een extra level te ontgrendelen, maar maak je geen zorgen, want de oplossing is binnen handbereik en wordt gespeld als SALSA. In Salsa-modus kun je de levels opnieuw spelen, maar het uitgangspunt is dat zolang je uit de gevarenzone blijft en geen schade oploopt, het fruit dat je vangt wordt vermenigvuldigd en je indrukwekkende hoeveelheden kunt bereiken op de fruitmarkt, om zo te zeggen. Maar één verkeerde zet en je bananen zijn voorbij.

Op elk level is er ook ergens een dojo verstopt, en die zijn niet altijd zo makkelijk op te sporen. Het doel van een dojo is om alles wat je op het scherm ziet te verzamelen terwijl je onder tijdsdruk staat; als je een fout maakt, moet je helemaal opnieuw beginnen, en je geduld wordt soms op de proef gesteld, want zoals we inmiddels allemaal weten, is geduld niet bepaald mijn sterkste kant.

IJs, ijsbaby!

Iets anders dat wat geduld vereist, zijn de baasgevechten aan het einde van elke wereld. Mijn gevecht met de verloren Iron Maiden-mascotte maakte me meer dan eens woedend. Nog meer toen ik me realiseerde dat er geen checkpoints waren tijdens het gevecht, wat, zoals bij alle baasgevechten, drie pogingen kost om te winnen. Ik moest een heel uur pauze nemen om te kalmeren, en toen ik eindelijk terugkwam, kalm als een leeuwer, en de controller weer oppakte, proefde de hardrocker eindelijk mijn woede en viel hij op.

De besturing in het spel is wat ik fenomenaal zou noemen. Je hebt echt het gevoel dat je de volledige controle hebt, en als je sterft, is dat niet omdat de besturing slecht is, maar omdat je het hebt verpest. Je rolt voort in de beste Sonic-geest, zij het op een rustiger tempo – alsof Sonic een lekke band heeft gehad – je springt, dubbelspringt en slaat vijanden met een staartaanval of een verpletterende dash, en je doet hier een valsbeweging met een muursprong en een zachte glijpartij daar. Ondertussen kun je tussen personages wisselen. En soms moet je, midden in een sprong, dat perfecte stuk fruit pakken dat je andere personage niet zou kunnen bereiken. Hoewel het spel nostalgie oproept, is het gelukkig een modern avontuur dat spelers vergevingsgezind is. Het bezuinigt niet op checkpoints, en hoewel je maar drie levens hebt, is de enige straf dat je opnieuw moet beginnen vanaf het laatste savepunt.

Alle notities en vruchten die je hebt verzameld worden ook opgeslagen en worden zwart-wit in het spel, zodat je weet welke al zijn opgepikt. Het spel heeft drie verschillende moeilijkheidsgraden: Makkelijk, waar je praktisch onsterfelijk bent; Normaal, waar je drie levens krijgt; en tot slot Moeilijk, dat wat gierig is en je maar twee levens geeft. Ik heb zelf op Normaal gespeeld, en het spel is niet bijzonder moeilijk omdat het precies zo vergevingsgezind is als ik eerder uitlegde. De baasgevechten vormen echter een beetje hoofdpijn voor iedereen met zo weinig geduld als ik.

Het is echt moeilijk om dit kleurrijke spel niet leuk te vinden, wat zo'n heerlijke afwisseling is van mijn anders donkere en serieuze games. En het voelt zeker goed om daar te zitten met een grappig glimlachje op mijn lippen, neuriënd mee met muziek die je blij maakt.

Rundt 300 eksperter fra mer enn 20 land kommer til Andøya for å angripe navigasjonssystemer under kontrollerte forhold fra mandag neste uke. newsbetting.bond

På Andøya skal de slå ut GPS-en med vilje

Fra 14. til 18. september arrangeres nemlig årets Jammertest 2026 ved Bleik på Andøya – myndigheter, forskningsmiljøer og teknologiselskaper skal undersøke hva som skjer når satellittbasert navigasjon og tid blir forstyrret eller manipulert.

Målet er å avsløre svakheter før noen utnytter dem i et virkelig angrep.

Arrangementet omtales som verdens største åpne test av hvor robuste GPS- og andre GNSS-systemer er mot jamming og spoofing.

Men hva er jamming? Det innebærer at radiosignaler forstyrres eller blokkeres, der spoofing er mer utspekulert: falske satellittsignaler sendes ut for å lure mottakeren til å beregne feil posisjon eller tid som igjen kan ramme langt mer enn navigasjonen i en bil. Fly, skip, mobilnett, kartlegging og annen samfunnskritisk teknologi er avhengig av pålitelige satellittsignaler.

– Andøya er rett og slett et perfekt sted for denne typen testing, sier testleder Tomas Levin i Statens vegvesen.

Kan påvirke fartøy og annet utstyr – flyr samme område med og uten jamming

Under deler av testperioden kan det oppstå lokale og tidsbegrensede problemer for utstyr som bruker satellittnavigasjon. Aktiviteten er ifølge Vegvesenet planlagt og koordinert med relevante myndigheter og aktører.

Testområdet er valgt med omhu. Fjellene og terrenget rundt Bleik begrenser hvor langt signalene sprer seg, samtidig som området har lite flytrafikk. Det gjør det mulig å gjennomføre realistiske tester uten at forstyrrelsene når unødvendig langt.

Kartverket skal blant annet teste flyfotografering og laserskanning. Området fotograferes først under normale forhold, før de samme målingene gjennomføres mens satellittsignalene forstyrres.

Resultatene sammenlignes for å finne ut hvor mye jamming og spoofing påvirker kameraer, posisjonering og lasersystemer. Nøyaktig tid er spesielt viktig under laserskanning, fordi hver måling må kobles til riktig posisjon og tidspunkt.

– Vi kan ikke legge til grunn at GNSS alltid er tilgjengelig og pålitelig, uttaler Kartverket i sin presentasjon av forsøket.

Testingen er enda viktigere i dagens sikkerhetssituasjon

Dette er femte år på rad at Jammertesten arrangeres på Andøya. Bak arrangementet står blant andre Statens vegvesen, Nkom, Forsvarets forskningsinstitutt, Kartverket, Justervesenet, Direktoratet for romvirksomhet og Avinor.

Da ITavisen omtalte testen i 2024, deltok mer enn 200 personer. I år har antallet altså økt til rundt 300.

NachrichtenPersonuppgifter om 9 miljoner danskar läckta efter intrångDanska myndigheter låter meddela att obehöriga användare har fått full tillgång till känsliga uppgifter rörande 8,8 miljoner levande, döda och utflyttade danskar. Uppgifterna ko...Öffnen →

Bakgrunnen er et voksende behov for å beskytte teknologien mot digitale angrep. Erfaringene fra Andøya skal brukes til å gjøre navigasjonssystemer og sentrale samfunnsfunksjoner mer robuste før noe faktisk skjer.